چهارشنبه ششم آبان هشتاد و هشت

عشق کودکانه از این اصل پیروی می کند که: «من دوست دارم، چون دوستم دارند.»

عشق پخته و کامل از این اصل که: «مرا دوست دارند، چون دوست دارم.»

عشق نابالغ می گوید: «من تو را دوست دارم، برای اینکه به تو نیاز دارم.»

عشق رشد یافته و کامل می گوید: «من به تو نیازمندم، چون دوستت دارم.»

کتاب هنر عشق ورزیدن نوشته اریک فروم

سوال: تفاوت بین عشق پخته و کامل و عشق رشدیافته چیه؟

پی نوست: گاهی زحمت خوشحال کردن یک نفر، فشردن دکمه سبز موبایله!

چهارشنبه 29 مهر 88

«عمیق ترین احتیاج بشر نیاز اوست به غلبه بر جدایی و رهایی از این زندان تنهایی. شکست مطلق در رسیدن به این غایت، کار آدمی را به دیوانگی می کشاند.»

1.       دو شبه که خوابهای عجق وجق می بینم. باز این کابوسهای من شروع شد. هر دو شب هم خواب از دست دادن بود. به قدری وحشتناک بود که در خواب کارم به دیوانگی کشیده شد. شب اول خواب دیدم که برای اولین بار شاهد عصبانیت مدیرم هستم، مدیری که همیشه برام احترام قائل بوده حالا حاضر نیست حتی دلیل رفتارم رو بدونه. بعدش هم ترس از دست دادن یک دوست عزیز گریبانم رو گرفته بود و تا صبح مسترس و مستاصل در خواب دست و پا می زدم. دیشب هم خواب دیدم یک فرصت شغلی خوب که شرکت در اختیارم قرار داده بود با بی احتیاطی وکم دقتی (که در کار از من بعیده) از دست دادم و واقعا کارم به جنون کشیده شده بود. وقتی بیدار شدم و دیدم نه هنوز وقت دارم و چیزی رو از دست ندادم انگار دنیا رو بهم دادن.

2.       جمله بالا مال کتاب «هنر عشق ورزیدن» نوشته اریک فرم است. فکر نکنید من کلا تو مود این جور کتابها هستم نه، ولی توصیف این کتاب رو خیلی شنیدم که نگاه آدم رو به زندگی، به عشق ورزیدن به همه چی و همه کس و ... عوض می کنه. راستش رو بخواین برای اینکه اسم روی کتاب با اون قلب بنفش به اون بزرگی خیلی تو درو همسایه آبروم رو نبره سریع جلدش کردم که راحت تو ماشین و شرکت بخونمش. فعلا که جمله بالا خیلی به مذاقمان خوش آمد، تا ببینیم آخرش چی می شه.

3.       این روز دختر هم خیلی روز مزخرفیه و از این که داره مد بشه که دختران به هم تبریک بگن حالت تهوع بهم دست می ده! البته با عذرخواهی ازدوستان!

یکشنبه بیست و ششم مهرماه هشتاد و هشت

هزار جهد بکردم که یار من باشی                                                                                     مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغ دیده شب زنده دار من گردی                                                         انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند                                                                   تو در میانه خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوه او                                                                اگر کنم گله‌ای غمگسار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند                                                گرت ز دست برآید نگار من باشی

شبی به کلبه احزان عاشقان آیی                                                                                        دمی انیس دل سوکوار من باشی

شود غزاله خورشید صید لاغر من                                                                                          گر آهویی چو تو یک دم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده‌ای وظیفه من                                                                                                اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم شبی                                                                             به جای اشک روان در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی‌ارزم                                                              مگر تو از کرم خویش یار من باشی

دیشب دلم هوس کرد تفالی به حافظ بزنم و این فال اومد. یاد تابستون 79 بخیر که هر شب کارمون با هنگامه (دوست بی وفام) این بود که تو محوطه مجتمع بشینیم و به نیت قبولی در کنکور فال بگیریم.

آخر هفته برای دو روز می رم تهران.

شنبه هجدهم مهرماه

این روزها گویا روزهای اول کارم در این شرکت تکرار می شود، روزهایی سراسر استرس، استرس رفتن و ماندن، رضایت داشتن و نداشتن، خواستن و نخواستن! گویا این لحظه ها تکرار لحظاتی است که اخم ناگهانی مدیرم رو به اشتباه به خود وصل می کردم و خنده و شوخی اون را نتیجه رضایت از کارم می دونستم. اون زمان می دونستم که دارم آزمایش می شم و براساس نظر مدیران، آینده شغلی من رقم می خورد. حس بدی بود، روزهای بدی بود. حالا که بیش از سه سال از آن سالها گذشته و هر یک به نحوی رضایت خود را از عملکرد من (حتی فراتر از آنچه که هست) ابراز می کنند دیگر نگران آینده شغلی و رضایت آنها نیستم، هرچند که همیشه تلاش کردم بیشترین رضایت را داشته باشند. حال انگار به جای طناب باریکی که آن سالها زیر پایم بود زمین سفت و محکمی هست که میدانم ممکن است بیفتم اما پرت نمی شوم.

 بگذریم، ولی بازهم احساس مشابهی گریبانگیرم شده، به شدت احساس می کنم روی طناب باریک و نازکی راه می روم که تحمل وزن من رو نداره، گاهی این راه رفتن آنچنان سریع و محکم است که ذوق مرگ می شوم و گاهی انگار کسی من را به زور وادار به کند بودن میکند، گویا اختیار ازدستم خارج است و باید به چیزهای دیگر متوسل شوم. هر سنگی که سرراهم می افتد ته دلم خالی می شود ولی باز به امید رسیدن به آخر خط سنگ را بر میدارم، اما می ترسم. می ترسم که مبادا وقتی که به آخر طناب رسیدم با وجود تمام تلاشی که برای حفظ تعادلم کردم با وجود تمام مشقتی که در برابر باد و ... کشیدم کسی سرطناب را باز کند و من بیفتم همانجایی که ممکن بود در قدم اول بیفتم! می ترسم از اینکه مبادا خود طناب نیز خواهان افتادن من باشد!

پی نوشت: چند روز پیش فیلم بی پولی رو برای دومین بار دیدم و دوباره چقدر از بازی لیلا حاتمی در نقش شکوه لذت بردم. حوصله نوشتن نظراتم در مورد این فیلم رو ندارم فقط همینو بگم و خلاص. جمله آخر فیلم بدجوری چسبید: «این حالتو می خرم!»

افکار مختلفی در سرم هست. کار، رضایت شغلی، رضایت مدیر، رفتار، درس، آینده، علاقه، عشق، تعهد، خیانت، دوست، دشمن، مرگ، زندگی، بیهودگی، لطف، محبت، وظیفه و .... نمی دونم با هر کدومش چه جوری کنار بیام.

از امروز تصمیم گرفتم کمی در رفتارم تجدید نظر کنم. کمی مهربان تر از گذشته باشم. شاید کمتر به کنتاکتی که فکر می کنم غیرطبیعیه برخورد بکنم. اما آیا تمام مشکلات ارتباطی آدم در رفتار یک نفر خلاصه می شه یا خیر؟ آیا اگر من به بهترین نحو هم رفتار کنم می تونم با همه ارتباط موفقی داشته باشم؟ آیا این هنره یا اینکه بعضی چیزها از توان آدم خارجه؟ این که چقدر هنرمندم و چقدر توانا گیجم کرده.

 شروع فصل دلگیر و پاییز و این شبهای طولانی هم ما رو که به اندازه کافی افسرده و دلمرده هستیم افسرده تر و ناامیدتر می کنه.

سه شنبه هفتم مهرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت

چه لطیف است حس آغازی دوباره

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس

و چه اندازه عجیب است روز ابتدای بودن!   

و چه اندازه شیرین است امروز

روز میلاد تو

روزی که تو آغاز شدی!

دیشب شب خوبی بود. شبی که گاه گاه آدم تصویر اون رو در  ذهنش می سازه و دوست داره همون جور که می خواد و برنامه ریزی کرده پیش بره و می ره.

دیشب شب خیلی خوبی بود.

دوشنبه سی ام شهریور 88

«راز دل»    شاعر : بهادر یگانه   خواننده: علیرضا قربانی

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من
این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر 
سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی 
سایه از سر من تا سپیده مگیر
ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم 
وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ، خدا داند
شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ، خدا داند
منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند
به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ، خدا داند

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ، سرم دارد شور جاودانه ی تو
روی دل بود به سوی آستانه ی تو
تا آید شب ، در میان تیرگی ها ، گشاید تن ، روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی
سایه از سر من تا سپیده مگیر
ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم
وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

این آهنگ علیرضا قربانی رو از دست ندین، عجیب دلنشین و دوست داشتنیه!

کم کم دارم به این فرضیه نزدیک می شم.

یک دوست بسیار خوب رو به خاطر داشتن یک همکار خوب از دست دادم.

نامه ۳۴ بازيگر درباره اين روزها

ما می‌خواهيم راستی را روايت کنيم[...].پرده کنار می‌رود. روشنايی...ما می‌خواهيم چشمان بسته بر آنها را باز کنيم، گفته‌های آنان را بر زبان‌مان جاری کنيم و جان ببخشيم‌شان بر صحنه، جاودانه‌شان کنيم. هرچند گام‌ آنان بر خاک سرزمين بود و گام ما بر خاک کهن صحنه ـ خانه کوچک‌مان؛ همه آنچه که داريم.ما صدا می‌زنيم شما را قلم‌زنان و نمايش‌نويسان، که بنگاريد روايت صادقانه اين روزگار را، و بدانيد ما بازيگران به واژه‌واژه‌تان وفادار خواهيم بود و پاسداری خواهيم کرد از نقش‌هايی که از امروز برای امروز و آيندگان می‌نويسيد. خون نقش‌های ما اينک در جوهر قلم شماست که بايد بر صفحه سپيد کاغذ ـ تاريخ ـ نقش ببندد.و اکنون ما درخواست می‌کنيم از ديگر همکاران‌مان و کارگردانان و صحنه‌گردانان، که به احترام عشق‌مان به هنر، در برابر آنچه هرروز در پيش چشمان‌مان است، همچون هميشه، صداقت و راستی را به صحنه بياورند تا هنرپيشگی‌مان، صداقت‌پيشگی را يادآور شود.ما می‌خواهيم راوی صداقت باشيم؛ راوی راستی و درستی.

حميد ابراهيمی، خسرو احمدی، پانته‌آ بهرام، مهدی پاکدل، جواد پورزند، امير جعفری، بهناز جعفری، بابک حميديان، رويا دعوتی، سحر دولتشاهی، پيام دهکردی، ريما رامين‌فر، مريم رحيمی، ليلی رشيدی، حبيب رضايی، بهاره رهنما، علی سرابی، مهدی سلطانی، سهراب سليمی، سهيلا صالحی، مهرداد ضيايی، ترانه عليدوستی، عباس غفاری، بهزاد فراهانی، مريم کاظمی، باران کوثری، آيدا کيخايی، علا محسنی، داريوش موفق، رحيم نوروزی، افشين‌هاشمی، هدايت‌هاشمی، کاظم هژيرآزاد، هوشمند هنرکار